Стивен Вајнберг

„Колку повеќе ја разбираме вселената, толку побесмислена ни изгледа“

Стивен Вајнберг (роден на  3 мај 1933 година) е американски физичар.

Вајнберг е најпознат по теоријата дека две основни сили - слабата интеракција и електромагнетната сила - се обединети (унифицирани), т.е. дека дејствуваат на ист начин, при екстремно високи енергии, како оние што постоеле веднаш по Големата експлозија (Биг Бен). Вајберговата таканаречена електрослаба теорија била потврдена при експериментите во акцелераторот на честички во 1973 година. Заедно со своите колеги доби Нобелова награда за физика во 1979 година

Вито Волтера

 Вито Волтера (3. мај, 1860- 11. октомври, 1940) бил италијански математичар и физичар, познат по придонесите за математичката биологија и интегралното сметање, како и како борец против фашизмот. Во 1931 година бил еден од само 12 од вкупно 1250 професори кои одбиле да ја дадат задолжителната  заклетва на верност на режимот на Мусолини. Волтера бил роден во сиромашно еврејско семејство во Анкона, која во тоа време била дел од Папската држава. Талентот за математика го покажал и пред запишувањето на Универзитетот во Пиза, каде што потпаднал под влијание на Енрико Бети. Во 1883 година станал професор по рационална механика. При тоа ја започнал работата на теориите на функции што довело до негово интересирање и понатамошни придонеси во областа на интегрални и диференцијални равенки. Неговото дело е сумирано во книгата „Теорија на функции и интегрални и интегро-диференцијални равенки“ (1930). Во 1892 г. станал професор по механика на Универзитетот во Торино и потоа, во 1900 г. и професор по математичка физика на Универзитетот во Рим Ла Сапиенза. Кога започнала Првата светска војна, средовечниот Волтера се пријавил во Италијанската армија и работел на развој на воздушнни бродови (балони/дирижабли) под водство на Џулио Дуе. При тоа Волтера вил зачетник на идејата за користење на интертниот хелиум наместо запалливиот водород, а ги користел своите лидерски способности за организирање на работниот процес. По Првата светска војна, Волтера го насочил вниманието кон примената на неговаите математички идеи во биологијата, преку повторување и развивање на работата на Пјер Франсоа Верхлуст. Најпознатиот резултат од овој период се равенките Лотка-Волтера. Во 1922 година се придружил на опозицијата на фашистичкиот режим на Бенито Мусолини и во 1931 година бил еден од само 12 од вкупно 1250 професори кои одбиле да ја дадат обврзната заклетва на верност. Неговата политичка филозофија може да се увиди од разгледница што ја пратил во триесеттите години, на која може да се види текст што може да се сфати и како епитаф за Италија на Мусолини:

„Империите умираат, но Евклидовите теореми остануваат вечно млади“.

Волтера не бил радикал, туку доживотен ројалист и националист, па веројатно ќе се спротивставел и ако левичарската опозиција на Мусоолини дошла на власт. Како резултат на неговото противење да потпише заклетва на верност кон фашистичката власт бил присилен да го напушти професорското место и членството во научните академии. Во текот на неговите последни години живеел претежно во странство и се вратил во Рим кратко време пред смртта.

Во чест на Вито Волтера имаат добиено име кратерот Волтера на Месечината и астероидот 14072 Волтера.

Роберт Опенхајмер

Роберт Опенхајмер е роден на 22 април 1904 гаодина, а починал н 18 февруари 1967 година. Бил северноамерикански физичар, професор на Универзитетот во Калифорнија, до 1942 година. Повеќе години се занимавал со експерименти и имал повеќе пронајдоци на полето на атомската физика. Негов пронајдок е Опенхајмер-Филипсовата реакција. На покана на Министерството за одбрана на САД го напушта Универзитетот (1942) и завзема водечка улога во решавањето на проблемите на создавањето на првата атомска бомба. До 1945 година бил директор на лабораторијата за изградба на атомска бомба во Лос Аламос, кога Министерството за одбрана му доверило да работи на проектот за примена на атомската енергија во воени цели. Од 1953 година, под сомнение дека одржува врски со комунистите, оневозможена му е понатамошна работа на атомските пронајдоци во САД, затоа што бил противник на произведување на водородни бомби и се залагал за користење нуклеарна енергија во миротворни цели. Рехабилитиран е во 1963 година.