Активности и постигнувања како ментор од 2021 година

40 eTwinning вебинари на образовни теми, сите евидентирани на следниот линк:

12 завршени и положени курсови Microsoft2025/2026

е-Портфолија за последните 4 учебни години:

2021/2022

2022/2023

2023/2024

2025/2025

Издвојувам:

Лагата - засолниште од вистината

 

         Човекот отсекогаш бега од вистината.  Колку и да звучи парадоксално, повеќето од нас полесно прифаќаат лага отколку горчлива вистина. Зошто? Затоа што лагата ни нуди утеха. Таа е како топло ќебе во студена ноќ - знаеме дека не е вистинско решение, но нејзината удобност нè примамува да останеме под него што подолго. Лагата ни дава надеж, создава илузија дека сè ќе биде во ред. Со неа светот изгледа попрост, поубав, понесложен. Затоа често ја прифаќаме со отворено срце, дури и кога во себе знаеме дека не е вистина. Спротивно на тоа, вистината е нешто што сите го носиме длабоко во себе, но ретко сакаме да го признаеме. Таа е оној непријатен глас кој ни зборува кога сме сами со своите мисли. Тој глас нè потсетува дека не e сè  така како што си кажуваме.  И токму затоа се обидуваме да го потиснеме. Се тешиме со лаги - свои или туѓи - бидејќи тие ни се полесни за прифаќање. Ни овозможуваат да гледаме на светот низ розови очила, каде сликата е разубавена и животот изгледа поедноставен. Но вистината секогаш доаѓа. Може да молчи со години, може да ја избегнуваме вешто, но еден ден таа ќе ни биде кажана - директно, право во лице. Тоа е моментот кога лагата престанува да постои, а вистината се вселува во срцето. Болката тогаш е неминовна. Зашто вистината е горчлива.Таа руши соништа, крши надежи и ве враќа во реалноста од која сте бегале. Реалноста која, одеднаш, изгледа потешка и пострашна од кога било. И токму тука се крие парадоксот на човечката природа - повеќе ја сакаме лагата, иако знаеме дека е лажна. Ја сакаме затоа што нè штити од болката на вистината. Но вистината, колку и да боли, е она што нè прави посилни. Само кога ќе ја прифатиме, можеме да се соочиме со светот таков каков што е, а не таков каков што би сакале да биде. Вистината не е само збор или факт, таа е огледало на нашата душа. Кога ќе ја погледнеме, може да почувствуваме разочарување, страв, или тага, но токму тоа е почеток на нашиот вистински раст и промена. Преку вистината учиме да бидеме искрени кон себе и кон другите, да градиме односи базирани на доверба, а не на заблуди. Таа ни помага да ги препознаеме сопствените грешки и да работиме на нив, да ги прифатиме ограничувањата, но и да ги вреднуваме вистинските вредности. Во сите односи, па и опшествени, вистината е ослободување. Иако на почетокот може да нè скара со светот, подоцна нè води кон внатрешен мир и хармонија. Иако понекогаш избегнуваме да ја слушнеме, вистината е најголемиот дар што можеме да си го дадеме себеси.Таа е како огледало - нема да ви покаже што сакате да видите, туку што навистина сте. И токму преку тоа огледало се раѓа можноста за вистински живот.

Драги вистинољупци, радувајте се ако сте успеале барем на еден лажољубец да му ја покажете вистината, реалноста на светот кој не опкружува - дури и ако притоа предизвикате болка. Бидејќи вистината боли само еднаш. Лагата - засекогаш.

ЈАПОДСКИ ОСТРОВИ - најубавото место на светот – парченце од земскиот рај.

 

Долината на реката Уна е едно од најубавите природни богатства на целиот Балкан. Уна извира во Хрватска  кај  Доња Суваја, а нејзиниот  извор е најдлабокиот карстен извор во Хрватска и е меѓу петте најдлабоки извори од овој вид во светот.

Јаподските острови се неописиво убав зелен рај кој го крие реката Уна. По својот тек, поточно околу 90 километри, оваа река ја формира административната граница меѓу Босна и Херцеговина и Хрватска. Се влева во реката Сава во близина на градот Јасеновац, од каде обично започнуваат туристичките тури за запознавање на овој крај.

Јаподските острови  се некогашен дом на најстарото илирско племе Јаподи. Самите острови  формираат облик на срце и се интересни како форма, местоположба, клима  и природна убавина.

Јаподите претставуваат етничка група на илирски племиња, кои во текот на средниот век ја населувале територијата на денешна централна Хрватска. За нив е интересно што тие беа мнозински политеистички луѓе кои имаа свои посебни  богови, а во близина на градот Бихаќ можете да ги најдете урнатините на храмот на Богот на водата Биндус, нивниот врховен Бог, кој најмногу  наликува на Нептун  од римската митологија.  Меѓу другите богови се издвојуваат Видасус -  покровител на лекарите, како и божицата Тхана, чија фигура е исклесана  во  камениот релјеф  кај Јастребарско.

Јаподите оставиле траги од живот на неколку локации по долината на реката Уна, особено во областа Рачиќ. 

Островите денес се поврзани  со дрвени мостови.  Територијално се граничат  со  националниот  парк  Уна, еден од трите национални паркови во Босна и Херцеговина, кој  е оддалечен околу 40 километри од Националниот парк Плитвички езера.

Уна, една од најубавите реки во Босна и Херцеговина, го опкружува островот од сите страни нудејќи  рафтинг, кајак, нуркање , а кањонот  планинарење и фотосафари. 

Судејќи по трагите и по документите од минатото, просторот околу реката Уна  отсекогаш бил населен. 

За тоа сведочат остатоците од праисториските населби, аквадуктите од римската ера и неколку средновековни локалитети.

Легендата вели дека, одморајќи се од битката на брегот на реката, восхитен од нејзината убавина, еден од римските  војниците извикал „Уна!“ што значи една или единствена. Оваа река се нарекува така и е исто толку волшебна и денес - УНА.

Долината Уна е позната по огромни количества камен - седра - травертин, а нејзината посебна вредност ја сочинуваат над 39 видови риби, што ја рангира меѓу  најбогатите реки по видови риби во светот. Пејсажите се волшебни и неповторливи - изобилје травертински формации, брзаци, водопади, ади и речни езера, секогаш бујната крајбрежна вегетација и населбите покрај реката, ја прават навистина единствена во секој поглед.