“Секој во себе слободен човек ќе цени едно учење по она што тоа го носи, а не по тоа кој го носи. За секого кој испитува, ова второто гледиште претставува доказ на сиромаштво. Златото е злато и во раката на кнезот и во раката на питачот.” К.К.

недеља, 21. април 2013.

СВИЛАРСТВО

Во Кичево во 15 век се произведувала свила. Овој интересен податок се наоѓа во еден турски документ, дел од пописен тефтер од 15 век. Тој ги опфаќа стопанските карактеристики на Кичевската нахија која освен Кичево, ги опфаќала и селата од Брод и Поречието. Свиларството бил посебен занает кој опфаќал одгледување на свилена буба и производство на свилен конец од кој се изработувала свилата. Процесот бил доста сложен и речиси таен. Потекнува од Кина, стар е над 3000 години. Тајната била чувана од Кинезите се до 6 век кога византискиот цар Јустинијан I, пратил двајца монаси за да донесат свилена буба во Константинопол. Четири години потоа потфатот успеал и Константинопол станал центар на производството на свила. Тајната строго била чувана, а за самата ткаенина се воделе и војни. Привилегијата да се носи свила била само на богатите слоеви, а истата да се произведува, само на способни занаетчии. Девет века подоцна производството на свила се среќава и во Кичевско и тоа во неколку села. Според документот со свиларство се занимавале селата. Овој занает бил вносен, вкупниот приход изнесувал околу 3500 акчи. Од тогаш имаа поминато скоро 500 години, но никој во Кичево не се сеќава на таков занает. Каде исчезнал и како исчезнал, останува мистерија. Жители на селото Речани – челопечко, ги паметат црниците на кои, според нив, се одгледувала и живеела свилена буба. Денес во тие краишта, свиларскиот занает никој не го знае. 



Нема коментара:

Постави коментар